Άνοιξε η πόρτα του σχολείου και μπήκε… μια γιαγιά μαθήτριάς μας με ένα χαμόγελο ζεστό και με μια τσάντα γιομάτη θησαυρούς: βελόνες, κλωστές και μικρά μυστικά από τα παλιά.
Τα παιδιά της Α’ τάξης κάθισαν γύρω της σαν σε παραμύθι. Κι εκείνη άρχισε να τους δείχνει πώς η κλωστή χορεύει πάνω στο ύφασμα, πώς ένα απλό «μπες–βγες» μπορεί να γίνει λουλούδι, αστέρι ή καρδιά. Κάθε βελονιά κι ένα χαμόγελο, κάθε λάθος κι ένα γέλιο. Τα χεράκια δοκίμασαν, μπερδεύτηκαν, ξαναπροσπάθησαν — και έμαθαν πως η υπομονή είναι κι αυτή μια μορφή μαγείας.
Κι όταν το μάθημα κεντήματος τελείωσε, η γιαγιά δεν έφυγε με άδεια χέρια…
Μας άφησε ένα δώρο από καρδιάς: υπέροχα χειροποίητα κεντητά στολίδια, φτιαγμένα με αγάπη, μνήμες και φροντίδα, για τη χριστουγεννιάτικη αγορά του σχολείου μας.
Κάθε στολίδι κι ένα μικρό παραμύθι. Κάθε κέντημα κι ένα «σ’ αγαπώ» στο σχολείο και στα παιδιά του.
Έτσι, τα πρωτάκια έμαθαν πως οι ιστορίες δεν γράφονται μόνο με μολύβι, αλλά και με κλωστή.
Και πως όταν οι γενιές συναντιούνται, το σχολείο γίνεται λίγο πιο ζεστό… λίγο πιο μαγικό.
